चौथी पर्यंत हिंदी

मला यत्ता चौथी पर्यंत हिंदी यायचं नाही..

शाळेत विषयच नव्हता..

यायचं नाही म्हणजे नाही…अजाबात नाय…

म्हणून जे काही दिसेल ते मराठीतच समजून घ्यायचं..

मुकद्दर का सिकंदर हा सिनेमा..

आम्ही चाळकरी पोरं “मुकंदर का सिकंदर” असं म्हणायचो..

आणि त्याचा अर्थ आमच्या दृष्टीनं लिटरली मराठी होता: “मुकंदर ? …का सिकंदर?” म्हणजे “चहा की कॉफी?” ..
“मुकंदर ऑर सिकंदर ?”.. मेक युअर चॉईस…

कुर्बानी “पिच्चर” मध्ये आप जैसा कोई हे मस्त डिस्को गाणं आलं..

मूळ अर्थ कळत नसल्यानं जे ऐकू येईल ते खरं..

“आप जैसा कोई मेरी जिंदगी में आये..तो बाप बन जाये..”

सीरीयसली असंच वाटायचं..जोक करायचा म्हणून नव्हे..

मग थोड्या दिवसांनी..

“आप जैसा कोई मेरी जिंदगी में आये..तो वापस जाये..”

असं…

“तोहफा तोहफा..लाया लाया..”असं गाणं सुपरहिट्ट एकदम..

मला त्यात (शिवाजी महाराजांची असते तशी) “तोफ” हा शब्द दिसून मनापासून कोणीतरी युद्धासाठी तोफा घेऊन आलाय आणि तसं गाऊन श्रीदेवीला सांगतोय असं वाटायचं..

“तोफा तोफा लाया लाया..” काय चूक आहे त्यात?

पाण्याच्या टाकी विषयी माहिती देणारं “टाकी ओ टाकी ओ टाकी टाकी टाकी रे..” असंही एक सुंदर गीत होतं..

“प्यार करनेवाले प्यार करते है ‘शाम’ से..” असंही ढिंगचॅक गाणं माझं लाडकं..

‘शान’से हे नंतर कळलं..

पण संध्याकाळपासूनच चौपाटीवर जागा पकडून बसलेली गुटर्गू मंडळी बघून हा माझा अजाण वयातला अर्थही आता बरोबरच वाटतो..

माझा चाळीतला चाळूसोबती मला सिनेमाची स्टोरी सांगत होता..

“….अरे तो प्रेम चोप्रा ना मीनाक्षी शेशाद्रीवर बलात्कार करतो..”

“म्हणजे काय करतो नक्की ?” मी ज्ञानलालासेनं विचारता झालो..

तो थोडा विचारात पडला..

मग …”अरे बलात्कार..म्हणजे हिकडे तिकडे हातबीत लावून सतावतो तिला तो..”

हलकेच मला समजावत तो वदला..

दोघेही तिसरीत होतो..असो..

मराठी, संस्कृत वगैरे मध्येही ऐकून अर्थ लावण्याची बोंबच होती..

“सा विद्या या विमुक्तये” हे शाळेचं बोधवाक्य मला “चावी द्याया विमुक्तये” असं ऐकू यायचं..

अर्थ नाहीच कळायचा..पण चावी किंवा किल्लीशी संबंधित..चावी द्यायला हवी आहे..किंवा तत्सम काहीतरी वाटायचं..

“सदाचार हा थोर सांडू नये तो” हे मला “सदाचार हा थोर सांडून येतो” असं ऐकू यायचं..म्हणजे “मी जरा जाऊन सदाचार सांडतो आणि येतोच परत लगेच..”

”आज ये अंगणा पाहुणा गोजिरा..” अशी कविता होती..

त्यात “श्रावणी न्हातसे..अश्विनी गातसे..” अशी ओळ होती..

मला आमच्या वर्गातल्या त्याच नावाच्या मुली अनुक्रमे नहात आणि गाणं गात आहेत असं डोळ्यासमोर यायचं..

“आली आली सर ही ओली..” हे गाणं ऐकलं की धुवांधार पावसात भिजून ओले झालेले साळवी सर (सर्वात कडक्क सर..!!) वर्गाच्या दारात आलेत असं वाटायचं..

गंजका खिळा,पत्रा वगैरे लागला की धनुर्वात होतो असं ऐकलेलं..आम्ही एकमेकांना सांगायचो..”अरे पत्रा लागलाय ना तुला..आता तुला धनुर्विद्या होणार”.. की बिचारा कापलेला पोरगा गळफटायाचा..

नगरपालिकेच्या व्यायामशाळेत दर शनिवारी शेंदूर लावून आम्ही सगळे हनुमान स्तोत्र म्हणायचो..

तालीम मास्तर खड्या आवाजात “भीमरूपी महारुद्रा” सुरु करायचे..

खोब-याच्या आशेनं आम्ही उभे असायचो..

त्यात एका ठिकाणी “हे धरा पंधरा श्लोकी लाभली शोभली बरी..” अशी ओळ यायची..

मला एकदम वाटायचं की श्लोक संपले आणि मास्तर काहीतरी “हे धर” म्हणून सांगताहेत..म्हणून एकदा मी “धरायला” पुढेही झालो होतो..

पुढे हायस्कूल सुरु झालं..बरंच काही नीट समजायला लागलं..जमिनीवर टाकून बसायची बस्करं गेली आणि लाकडी बेंच आली..

मग चुपचाप समोरच्या डेस्कात कर्कटकानं खोदखोदून आरपार भोकं पाडण्याची वर्षं सुरु झाली..

मज्जा..!!

लेखक : नचिकेत गद्रे

कुठेतरी छानसे वाचलेले ………

प्रेमाची निशाणी ???

जरूर वाचा….

आपल्याला सगळ्यांनाच माहित आहे कि ताजमहाल प्रेमाची निशाणी म्हणून ओळखला जातो…….
पण काही इतर गोष्टी जे फार कमी लोक जाणतात त्या ह्या अश्या————
१) मुमताज हि शहाजहानची ४ थी बायको होती.

२) मुमताजशी लग्न करता याव म्हणून शहाजहानने तिच्या नवऱ्याचा खून केला.

३) मुमताज तिच्या १४ व्या बाळंतपनात मेली.

४) त्या नंतर शहाजहानने तिच्या बहिणीशी लग्न केल.
.
.
.
अरे मला सांगा यात काय घंटा प्रेम आल ??????????????

कुठेतरी छानसे वाचलेले ………

संस्कृती

शेवटी संस्कृती म्हणजे बाजरीची भाकरी…

वांग्याचे भरीत..

गणपतीबाप्पा मोरया ची मुक्त आरोळी.

केळीच्या पानातली भाताची मूद आणी त्यावारचे वरण.

उघड्या पायांनी तुडवलेला पंचगंगेचा काठ…

मारूतीच्या देवळात एका दमात फोडलेल्या नारळातली उडालेले पाणी…
दुस-याचा पाय चूकुन लागल्यावर देखील आपण प्रथम केलेला नमस्कार..

दिव्या दिव्यादिपत्कार…

आजीने सांगितलेल्या भुतांच्या गोष्टी…

मारुतीची न जळणारी आणि वाटेल तेव्हा लहानमोठी होणारी शेपटी…

दस-याला वाटायची आपट्याची पाने…

पंढरपुरचे धुळ आणि अबिर यांच्या समप्रमाणात मिसळून खाल्लेले डाळे आणि साखरफुटाणे…

सिंहगडावर भरुन आलेली छाती आणी दिवंगत आप्त्यांच्या मुठभर अस्थींचा गंगार्पणाच्या वेळी झालेला स्पर्श…
कुंभाराच्या चाकावर फिरणा-या गोळ्याला त्याचे पाण्याने भिजलेले नाजुक हात लागून घाटादार मडके घडावे तसा ह्या अद्र्श्य पण भावनेने भिजलेल्या हांतानी हा पिंड घडत असतो.

कुणाला देशी मडक्याचा आकार येतो.

कुणाला विदेशी कपबशीचा….

पुरुषोत्तम लक्ष्मण देशपांडे……

कुठेतरी छानसे वाचलेले ………

क्षणभंगुर

१० :१५ ची CST लोकल
ट्रेन सुटली ..धावता धावताच तो चढला .. धावत पळत.. कसा बसा गर्दीतून तो आत शिरला.. आत मध्ये येताच क्षणी त्याची नजर पुढच्या दरवाज्या जवळ… तो पूर्णपणे कावरा बावरा.. बहुतेक त्याची नजर तिलाच शोधात असावी.. बराच वेळ..त्याने पाहिलं .. पुढच्या दोन्ही दरवाज्यांजवळ येऊन पाहिलं.. त्याच्या नजरेत..एक भीती.. एक हुरहूर.. तिच्याबद्दलची काळजी.. दिसत होती.. त्याने गर्दीतून शेवटी वाट काढत पुढच्या दरवाज्याजवळ येऊन परत खात्री केली.. रुमाल काढून घाम पुसला..लगेच काहीतरी आठवल्यासारख त्याने ..आपला मोबाईल फोन बाहेर काढला.. मोबाईल मध्ये नंबर शोधून..लगेच फोन केला.. नुसताच हेलो हेलो ऐकू आलं ..तिकडून काहीच आवाज येत नसावा.. त्याने पुन्हा प्रयत्न केला.. पण मात्र नाईलाज.. शेवटी त्याने.. शांत राहण्याचा निर्णय घेतला..! पण..शांत राहून सुद्धा..तो इकडे तिकडे पाहत होता..कि ती कुठे बसली तर नाहीये ना..!

खर तर.. त्याची ही रोजची सवय झाली होती.. रोज स्टेशन वर त्याने तिची वाट पाहणे.. तिचे ट्रेन मध्ये चढणे..त्याचे तिला पाहणे.. रोजचा एकत्र ट्रेन मधला प्रवास..! गर्दीतून… त्याने तिला दिलेलं स्मितहास्य..अन त्यावर..तिने ही दिलेला प्रतिसाद.. असं दोघांच ..प्रेम वाढत गेलं.. प्रेमाच्या बंधनात दोघे अडकले.. जसा रोजचा प्रवास तसा आयुष्याचा प्रवास सुद्धा एकत्र करण्याचं त्यांनी ठरवलं .. पण नियतीला ते मान्य नव्हतं..घडू नये तसचं घडलं..

एके दिवशी अचानक….ट्रेन मध्ये आरडा ओरडा…. बायकांच्या किंकाळ्या.. माणसांची गडबड.. ट्रेन थांबवण्यासाठीची लोकांची धडपड.. सारे वातावरण भयानक.. “कोणी चैन खेचा चैन खेचा..मुलगी पडली ” अश्या हाका. ट्रेन मधले लोकं उठून बाहेर पाहायला लागले.. ट्रेन थांबली.. पण … ट्रेन थांबण्या आधीच ..सार संपलं होतं… तीच मुलगी ट्रेन मध्ये चढताना.. पाय घसरून पडली होती.. तिचे शरीर ट्रेन आणि प्लाटफोर्म मधल्या अंतरात अडकलं होतं.. काही समजण्याच्या आधीच.. तीच आयुष्य संपलं होतं.. त्याच्या नजरे समोर ती त्याला कायमची सोडून गेली होती.. सार निःश्ब्ध.. हृदयाचे ठोके चुकले…या परिस्थितीत काय करावं..त्याला काहीच कळत नव्हतं.. जमलेल्या लोकांनी आणि पोलिसांनी.. राहिलेल्या गोष्टींची जबाबदारी घेतली..पण त्याचं मन आतून पूर्णपणे ढासाळून गेलं होतं…नुसतं स्तब्ध होऊन तो तिच्या कडे पाहत राहिला …. मगाशीच आल्या आल्या तिने मारलेल्या गप्पा.. त्यांनी एकत्र घालवलेले सारे क्षण आठवायला लागले… आपलं माणूस आपल्याला कायमचं सोडून गेल्यावर त्याची झालेली दयनीय अवस्था पाहून.. डोळ्यात आसवांनी आपोआप वाट धरली होती… आयुष्य हे किती क्षणभंगुर असतं.. ह्याचा अनुभव फार जवळून त्याला जाणवला.. त्याच जागी तो ..एकटाच रडत बसला. .

आज पण तो रोज तिची वाट पाहतो.. तिकडेच.. त्याचं जागी.. १०:१५ ची CST पकडतो.. लोकल मध्ये चढल्यावर…असाच काहीसा तिला तो रोज शोधत राहतो..अन…नंतर परत.. सार आठवून . भरगच्च डोळ्यांनी निस्तब्ध अश्रू गाळत शांत बसतो..

आयुष्य हे क्षणभंगुर आहे.. आपल्या वर प्रेम करणारे आपली काळजी करणारे बरेच लोकं असतात.. आपण नसण्याने त्यांच्या आयुष्यात काय घडू शकत याचा विचार करा.. घाई.. ऑफीस… सगळ्यांच्याच नशिबी असतं..पण जीवन हे अमूल्य असतं.. ह्याचा विचार करा..अन आजपासून..जपून प्रवास करा..

कुठेतरी छानसे वाचलेले ………

​तुम्हांला आठवतंय 

तुम्हांला आठवतंय :
👉 घरा मध्ये आलेला ब्लॅक अॅण्ड वॉईट टिव्ही…
👉 तो दूरदर्शनचा गोल-गोल फिरत येणारा लोगो
👉 दूरदर्शनचा तो पट्टया-पट्टयाचा स्क्रीनसेव्हर
👉 मालगुडी डेज
👉 देख भाई देख
👉 रामायण / महाभारत…
👉 जंगलबुक मधील मोगली…बगीरा ..
👉 चंद्रकांता….(यक्कू)
👉 मिले सुर मेरा तुम्हारा…
👉 तेंडुलकर रजनी
👉 भारत एक खोज…
👉 Sports round up
👉 ब्योमकेश बक्षी
👉 एक शून्य शून्य
👉 शोभा तुंगारे,भक्ती बर्वे,अनंत भावे,प्रदिप भिडेंच्या बातम्या
👉 सलमा सुलताना – ती दुरदर्शनवरची न्युज रीडर
👉 विको टरमरिक, 

नहीं कौस्मेटीक…. 

विको टरमरिक आयुर्वेदिक क्रीम…
👉 दर रविवारी हिंदी चित्रपट…
👉 दिनेश …..सुनील गावसकर ची जाहिरात .
👉 फुल खिले है गुलशन गुलशन आणि तब्बसुम
👉 निळू फुले यांची चहाची जाहीरात…
👉 घराला घरपण देणारी माणसं…
👉 आय ऐम कॉम्प्लॅन बौय [छोटा-शाहिद कपुर] आणि आय ऐम कॉम्प्लॅन गर्ल [छोटी-आयेशा टाकिया]
👉 “सुरभि” वाले रेणुका शहाणे आणि सिद्धार्थ
👉 आणि त्यानंतरचे – “मुंगेरीलाल के हसिन सपने”, करमचंद, विक्रम वेताळ आणि असे बरे……..च!
८० आणि २००० सालचा काय काळ होता तो!
नो सिटबेल्टस् … 

नो एअरबॅग्ज ….

 ट्रकच्या मागच्या ‘फाळक्यात’ बसणेही एक पर्वणी असायची!
लहाण मुलांच्या त्या रंगबिरंगी “बाबा-गाड्या” … “टँपरप्रुफ बाॅटल टॉप्स” चा अता-पता ही नाही!
सायकलच्या मागच्या चाकाला कार्डबोर्डचा तुकडा लाऊन त्याचा फटरररररार – मोटार सायकल सारखा – आवाज करत तासन्-तास फिरायचे..
त्या सायकलच्या शर्यती… 

नो सेप्टी हेल्मेट्स, 

नो क्नी / एल्बो पॅड !
तहान लागली की पाणी प्यायचे… सार्वजनिक नळकोंडाळे आल्यावर नळालाच तोंड लावून पाणी पिणे… 
बॉटल्ड वौटर – एक रहस्यच होते!
ते पोष्टाची तिकीटं… 

काडीपेटीचे कव्हर्स आणि बरंच काही जमा करण्याचा आणि जोपासण्याचे छंद…!
सुट्टीच्या दिवशी, 

दिवसभर उनाडक्या – खेळ..

मात्र अंधार व्हायच्या आत घरी,

ब-याचदा अगदी जेवणाच्याच वेळी…!
घरातील सर्वांनी वरांड्यांत एकत्र बसून जेवण करण्याचे ते दिवसच वेगळे होते नाही का…?
खेळाच्या नादात अनेकदा पडलेले दात, 

खरचटलेलेे हात – पाय … 

मात्र कुणीही तक्रार करायची नाही…!
मित्रांसोबत चालत शाळेत जाणं… 

मोबाईल शिवाय सुध्दा

 आम्ही एकमेकांना नेहमीच शोधुन काढत असू! कसं? काही माहित नाही..!
खाण्यात अगदी केक, ब्रेड, चॉकलेटस्, निंबुपाणी, साखरेचा तो आले-पाक… 
पाढरं काळं मीठ
सगळं चालायचं… 

नो डायट-नथिंग!!
मित्रांना खेळायला 

बोलवायची ती ट्रीक-

बेल न वाजवता अगदी चुपचाप मागच्या रस्त्याने जाणं…

  

बॅटच्या जागी ते लाकडी फळीचे क्रीकेट, त्या आट्या-पाट्या, सुरपारंब्या… लगोरी,आबादुबी, लपाछपी … 

असे किती तरी खेळ….
परीक्षेत नापास झालो तरी त्याच ग्रेडवर – वरच्या वर्गात ढकलला – अशी सोय….. 
नो नीड टु विजिट सायकॅट्रिस्ट, सायकोलोजिस्ट वा कौन्सेलर्स…

काय दिवस होते ते…!
स्वातंत्र्य, यश, अपयश , जबाबदा-या … 

आणि या सर्वांसोबत एकमेकांबद्दल कमालीचा आदरही द्यायला अन् घ्यायलाही शिकलो..
…………….
तुम्ही ही याच ‘कालखंडातील’ आहात का? 

हो..! तर मग मित्रांनाही पाठवा….  

काय सांगावे कदाचित हे वाचुन तुम्हाला – तुमचा अन् मित्रांचा थोडा स्ट्रेस कमी होईल…

 

नाहीच झाला तर वाढणार नाही हे मात्र नक्की…

काय मस्त दिवस होते ते😔

ते दिवस आताच्या मुलांना काय समजणार मोबाईल क्रांती झाली आणि सगळ्यांची वाट लागली आणि 

 *आठवणीतले विचार सांगायला मोबाईलचाच आधार घ्यायला लागला हे दुर्दैव म्हणावे कि नशीब*

भारताचे एडिसन डॉ. शंकर आबाजी भिसे

भारताचे एडिसन डॉ. शंकर आबाजी भिसे
जन्म. २९ एप्रिल १८६७ 

थॉमस अल्वा एडिसन हे नाव प्रत्येक साक्षर भारतीयाला माहिती आहे. पण मा. शंकर आबाजी भिसे हे नाव भारतीय सोडा पण महाराष्ट्रीयन माणसांना पण माहिती नसेल. दोनशेच्यावर निरनिराळे शोध लावणारे, चाळीसहून अधिक शोधांचे एकस्व संपादन करणारे आणि शतकापूर्वी भारतीयांच्या नावानं नाक मुरडणाऱ्या अमेरिकेन लोकांमध्येच मानाचं स्थान डॉ. शंकर आबाजी भिसे यांचा जन्म मुंबईमध्ये एका मॅजिस्ट्रेटच्या घरात झाला.  ‘आयुष्यात भाकरीची भ्रांत सुटायची असेल तर त्यासाठी सरकारी नोकरी हा एक चांगला पर्याय आहे,’ असा विचार असलेल्या कुटुंबात जन्माला आलेला हा शंकर पुढे महान शास्त्रज्ञ होईल, असं कोणालाही वाटलं नव्हतं. पण शाळेत असताना एकदा त्यांच्या वाचनात युरोपीयन शास्त्रज्ञांनी भारतीय शास्त्रज्ञांबद्दल केलेलं विधान आलं. त्यात युरोपीय शास्त्रज्ञांनी भारतीय शास्त्रज्ञांवर ताशेरे ओढले होते. ”संशोधन करून एखादं नवं यंत्र तयार करण्याचं तंत्र भारतीय शास्त्रज्ञांकडे नाही. फार तर ते यंत्र चालवू शकतील, फारच झालं तर त्या यंत्राची नक्कल करतील. यापलीकडे भारतीय शास्त्रज्ञांची झेप नाही.” असा उल्लेख त्यात होता. भारतीय शास्त्रज्ञांबद्दल युरोपीय शास्त्रज्ञांनी केलेलं बेलगाम विधान ऐकून धुळ्याच्या शाळेत शिकत असलेल्या त्या चिमुरडय़ा मुलाने युरोपीयांचं हे विधान त्यांच्याच धरतीवर जाऊन त्यांनाच पुसायला लावीन, असा निर्धार केला. लहानपणी एकदा भिसे साखर आणायला वाण्याकडे गेले. त्यावेळी वाण्याने लबाडी करून कमी वजनाची साखर दिल्याचं त्यांच्या लक्षात आलं. याबाबत त्यांनी व्यापाऱ्याला विचारलं असता,

”माझ्या काटय़ावर विश्वास नसेल तर आपोआप वजन करणारं यंत्र शोधून काढ.” असं त्या वाण्याने त्यांना खोचकपणे म्हटलं. त्यावेळी ‘एक दिवस तुला असे यंत्र देईन,’ असं ठामपणे छोटे शंकरराव त्याला म्हणाले. त्यावेळी आपल्या मुलाची यंत्रांची ही आवड पाहून वडिलांना आनंद वाटला होता. पण सरकारी नोकरीच्या प्रभावाखाली असल्यामुळे त्यांनी शंकररावांनाही ३० रुपये महिना पगारावर कारकुनाच्या नोकरीवर ठेवलं. याच सुमाराला म्हणजे साधारण १८९७ मध्ये ‘इन्व्हेन्टर रिव्ह्यू अँड

सायंटिफिक रेकॉर्ड’ या मासिकाने ‘स्वयंमापन यंत्र’ करण्याची एक स्पर्धा जाहीर केली होती. स्वयंमापन यंत्र म्हणजे साखर, पीठ इत्यादी वस्तूंचे गिऱ्हाईकाला हवं तेवढं वजन करून देणारं यंत्र.

शंकररावांनी अशा यंत्राचा आराखडा करून पाठवला. त्यावेळी शंकररावांच्या त्या यंत्राला प्रथम क्रमांक मिळाला. तयार केलेले हे यंत्र त्यांनी त्या वाण्याला आवर्जून दाखवले. यानंतर १९०० मध्ये भिसे यांचं लक्ष मुद्रण व्यवसायातील यंत्रसामग्रीकडे लागलं. त्या काळी प्रचलित असलेल्या लायनो,

मोनो इत्यादी यंत्रांच्या रचना आणि कार्यमर्यादा यांचा अभ्यास करून त्यांनी ‘भिसोटाइप’ या यंत्राचा शोध लावला व त्याचं प्रथम इंग्लंडमध्ये आणि नंतर अमेरिका, जर्मनी, फ्रान्स या देशांमध्ये एकस्व (पेटंट) घेतले. या यंत्राच्या उत्पादनासाठी सर रतनजी टाटा यांचे सहकार्य मिळवून ‘द टाटा-भिसे इन्व्हेन्शन सिंडिकेट’ ही कंपनी लंडन येथे १९१० मध्ये स्थापन केली; पण १९१५ मध्ये ती बंद पडली. त्याच सुमारास दर मिनिटाला साधारणबाराशे अक्षरं छापणारं ‘गुणित मातृका’ हे यंत्र तयार केलं आणि

१९१६ मध्ये ते विक्रीला आणलं. १९१६ साली भिसे अमेरिकेला गेले. तिथे त्यांनी ‘युनिव्हर्सल टाइप

मशीन’ या कंपनीच्या विनंतीनुसार ‘आयडियल टाइप कास्टर’ हे यंत्र शोधून काढले आणि अमेरिकेत त्याचं एकस्व घेतलं. या यंत्राच्या उत्पादनासाठी त्यांनी ‘भिसे आयडियल टाइप कास्टर

कॉर्पोरेशन’ ही कंपनी स्थापन करून १९२१ मध्ये पहिलं यंत्र विक्रीला आणलं. याशिवाय मुद्रण व्यवसायातली आणखी अशी अनेक यंत्रे त्यांनी तयार केली. १९१०मध्ये ते आजारी असताना त्यांच्यावर करण्यात आलेल्या औषधी उपचारातलं एक भारतीय औषध फार गुणकारी ठरलं. या औषधाचं रासायनिक पृथ:करण त्यांनी करवून घेतलं आणि त्याचा गुणकारीपणा आयोडिनामुळे आहे, हे जाणलं. १९१४ साली भिसेंनी स्वतच एक नवीन औषध तयार करून त्याला ‘बेसलीन’ हे नाव दिले. हे

औषध बाह्योपचारासाठी उपयुक्त ठरलं. पहिल्या महायुद्धात या औषधाचा अमेरिकन लष्कराने मोठय़ा प्रमाणावर वापर केला. या औषधावर आणखी संशोधन करून आयोडीन घटक असलेलं, पण पोटात

घेता येईल असं एक औषध त्यानंतर भिसेंनी तयार केलं आणि त्याच्या उत्पादनासाठी १९२३ मध्ये न्यूयॉर्क इथे कंपनी स्थापन केली. १९२७ मध्ये या औषधाचं उत्पादन आणि वितरणाचे हक्क त्यांनी शेफलीन कंपनीला विकले. या औषधास त्यांनी ‘आटोमिडीन’ (आण्विय आयोडीन) हे नाव दिलं. हे औषध बऱ्याच रोगांवर उपयुक्त ठरलं. १९१७ साली त्यांनी कपडे धुण्यासाठी वापरता येईल असं एक संयुग तयार केलं. त्याला ‘शेला’ हे नाव देऊन त्याच्या निर्मितीचे हक्क एका इंग्लिश कंपनीला विकले.

भिसे यांनी विद्युत शास्त्रातही बरंच प्रयोगात्मक संशोधन केलं. त्यांनी तयार केलेल्या ‘स्वयंचलित आगामी स्थानदर्शक’ यंत्रामुळे प्रवाशांना पुढच्या स्टेशनचे नाव आपोआप कळणार होतं. पण एका

भारतीयाने शोध लावल्याने ब्रिटिश रेल्वे कंपनीने हे यंत्र वापरायला नकार दिला. सध्या चच्रेत असलेल्या सौरऊर्जेवर चालू शकतील अशा मोटारी तयार करण्याची मूळ कल्पना डॉ. शंकर

आबाजी भिसे यांचीच! समुद्राच्या तळाशी भरपूर प्रकाश देणारा दिवा, वातावरणातले

विविध वायू वेगळे करणारं यंत्र, जाहिराती दाखविणारं यंत्र, स्वयंचलित मालवाहक, स्वयंचलित वजन वितरण आणि नोंदणी करणारं यंत्र, एका ठिकाणाहून दुसर्या ठिकाणी विजेच्या सहाय्याने छायाचित्रे पाठविणारं यंत्र अशा अनेक यंत्रांचे शोध त्यांनी लावले. १९२७ मध्ये न्यूयॉर्क विद्यापीठाने त्यांना डी. एस. सी. ही पदवी दिली. २९ एप्रिल १९२७ रोजी भिसे यांच्या ६० व्या वाढदिवशी अमेरिकन वैज्ञानिकांच्या उपस्थितीत ‘अमेरिकेतील भारताचे पहिले शास्त्रज्ञ’ म्हणून त्यांचा गौरव करण्यात आला.

खरं तर १९०८ सालीच युरोपीय व अमेरिकन नियतकालिकांनी भिसे यांना ‘इंडियन एडिसन’ हे बिरुद बहाल केलं होतं. शिकागो विद्यापीठाने त्यांना सायको-अॅनालिसिसमधील डॉक्टरेट बहाल केली, तर माऊंट व्हेरनॉनच्या चेंबर ऑफ कॉमर्सने भिसे यांना मानद सदस्यत्व दिले. मुद्रणशास्त्रातील भिसे यांच्या संशोधनाचा अंतर्भाव अमेरिकन पाठय़पुस्तकांत झाला. १९०० साली मद्रास येथे भरलेल्या इंडियन इंडस्ट्रियल काँग्रसचे ते अध्यक्ष होते. अमेरिकेतल्या जागतिक दर्जाच्या ‘हुज हू’ या संदर्भग्रंथात समावेश झालेले भिसे हे पहिलेच भारतीय. ‘भारताचे एडिसन’ असे म्हणून त्यांना गौरवण्यात आलं. त्यावेळी २३ डिसेंबर १९३० रोजी भिसे यांनी आपले आदर्श असलेल्या थॉमस अल्वा एडिसन यांची

त्यांच्या प्रयोगशाळेत भेट घेतली. मा.शंकर आबाजी भिसे यांना भारतीय एडिसन म्हणून सम्बोधले जाते. त्यांच्या नावावर ४० पेटन्टस आणि २०० शोध नमूद आहेत. मा.शंकर आबाजी भिसे यांचे निधन  ७ एप्रिल १९३५ रोजी झाले.

डॉक्टर व्हायचं का ?

*डॉक्टर व्हायचं का ?*

समाज आणि डॉ ,, हा नवीन प्रश्न सध्या नेहमी पहायला मिळतो,,, डॉ म्हणजे पैसा,,, डॉ म्हणजे ऐश,,, डॉ म्हणजे लुटारू,,,, हा विचार किमान 50 टक्के लोकांच्या डोक्यात आहे,,, आणि याच रागातून डॉ वर होणारे हल्ले पण वाढत जात आहेत,,, डॉ म्हणजे महागडी गाडी,, डॉ म्हणजे मोठे घर ,,, डॉ म्हणजे नुसता माल डॉ म्हणजे मजा ,,,, ही झाली सामाजिक विचारधारा,,,, 

पण प्रश्न हा आहे की हा डॉ घडतो कसा,,, 

थोडं DNA टेस्ट करू आपण या डॉ नामक श्रीमंत माणसाची,,,,

12 वि मध्ये अपार मेहनत,,, मग त्यातून गुणवत्ता सिध्ध करून तुम्ही मेडिकल कॉलेज ला ऍडमिशन घेऊ शकता पण त्यासाठी तुमची औकात पहिल्या 3 ते 5 हजार मुलांमध्ये येण्याची असली पाहिजे ,,, किंवा जर तुम्हाला थोडे कमी मार्क असतील (म्हणजे एकदमच कमी असेही नाही) तर तुमच्या बापाची 20 ते 50 लाख डोनेशन देण्याची औकात पाहिजे,,,

झालं स्वप्न पहात तुमचे कॉलेज सुरू होत,,,, इथे दर 6 महिन्याला पेपर,,, प्रॅक्टिकल एक्साम,,, आणि पास होण्यासाठी 50 टक्के किमान लागतात,,,😀😀 कशी मजा ना,,, पुस्तक ही अशे असतात की ते किलोने मोजावे की पेज ने,,,  पेज मोजायला तास लागेल पण त्यापेक्ष्या वजन पटकन मोजता येईल,,, साधारणपणे एक किलो च्या वरच पुस्तक भरते,,, त्याचा अभ्यास करायचा,,, असे प्रत्येक वर्षी किमान 6 पुस्तक,,, ते पाठ करा की काही करा त्यातून पास झाले तर पुढे जायचे नाहीतर 6 महिने मागे,,, त्यात लेखी,,, तोंडी आणि प्रात्यक्षिक असे 3 प्रकारे परीक्षा असेल,,, प्रत्येक विषयाची,, कोणत्याही एकांत तुम्ही अडकले  की 6 महिने मागे,,,,😀😀 हे टेन्शनच इतके असते की तुमच्या समोर दोनच पर्याय असतात,,,

1 फक्त आणि फक्त अभ्यास करणे,,,,

2,, झोपेत स्वप्नही अभ्यासाचेच बघावे म्हणजे रिविजन मध्ये वेळ जाणार नाही,,😀

तुमचे जर स्वप्न कॉलेज मध्ये एन्जॉय करायचे असेल तर मेडिकल कॉलेज ची पायरी चढू नका,,, इथे तुम्हाला फक्त अभ्यासच करावा लागेल,,😀😀 मरते दम तक,,,
आशा प्रकारे कॉलेज झाले की मग इंटरशिप,,, त्यासाठी सिनियर डॉ कडे गुणी बाळा सारखे शिकायचे,,, अजून  3 ते 4 वर्ष मोठ्या हॉस्पिटल मध्ये शिकायचं,,, जर तुम्हाला स्पेशालिस्ट व्हायचे असेल तर पुन्हा 3 वर्षे शिकायचे,,,, असे तुमचे 12 वर्ष शिकत राहायचे,,,, मग सुरू होते खरे युद्ध,,,,,😀
आता टाकायचे हॉस्पिटल,,,,,

पण,,,

पण,,, लोकांना आता पॉश हॉस्पिटल पाहिजेत,,, चकाचक,,,

मग लोण काढा,,, प्लॉट घ्या,,,, मग पॉश बांधकाम करा,,, त्यासाठी सरकार ही लोण देते,,, असल्या प्रकारे तुम्ही 3 ते 5 कोटी च हॉस्पिटल उभं करायचं,,,मोठे हॉस्पिटल,,, आता स्टेट्स साठी गाडी ही लागेल साहेब,,, अजून लोणवर एक गाडी घ्याच,,,, आणि मग सूरु होते डॉ साहेबांचे जीवन,,,, स्टाफ चा पगार,,, लाईन बिल,,,, सफाई बिल,,, बायओवेस्ट,,,, हा खर्च आता पुढे येईल,,,, जे कधी आधी दिसत नव्हते,,, महिन्यात 50 हजार ते 1 लाख तुम्हाला यासाठी द्यावेच लागतील,,,,  मग बँक हफ्ता,,,, 

हे झाले तुमचे आर्थिक समीकरण,,,, 

आता दुसरा भाग येतो पेशन्ट चा,,,, किस्सा no 1

साहेब सकाळीच दाखवले अजून ताप बरे नाही,,,,, 

ताप कधी पासून होती,,? 

तशी 5 दिवस झाले पण तुम्हाला सकाळीच दाखवले आज पण अजून फरक नाही,,,😀😀😀 

किस्सा no 2 

वेळ रात्री 12,, 

ताप आली,,, सकाळ पासून होती मला वाटले कमी होईल पण नाही झाली कमी म्हणून म्हटले दाखवून द्यावे,,,😀😀 

किस्सा no 3

वेळ रात्री 3

संडास लागली,,, 3 दिवस झाले पण आता अशक्तपणा खूप आला,,,😀😀

किस्सा no 4

वेळ सकाळी 6 डॉ नुकतेच झोपले असताना

फोन येतो हॅलो साहेब,,, दवाखाना किती वाजता उघडता😀😀😀 
अशी सेवा तुम्हाला गुणी समाजाची करावी लागेल,,, तेही हसत फ्रेश मूड मध्ये,,, तुम्ही जर रात्री 2 वाजता डुलक्या देत पेशन्ट तपासला तर एक तर तुम्ही दारू पिलाात नाही तर तुम्ही निष्काळजी डॉ आहात😀😀
थोडक्यात तुम्हाला उपाय नाही कारण लोण,,, घर,,, हॉस्पिटल,, हे सगळं टिकवण्यासाठी तुम्हाला आयुष्यभर झोप,,, भूक,,,तहान,,, थकवा,,, या गोष्टी विसराव्या लागतील,,,, डॉ ला झोप येऊ शकते,,, 

ते आराम करू शकतात,,, 

ते मौज करू शकतात या गोष्टी समाजाला मान्य नाही,,,, 

ज्या वयात इतर लोकांचे मूल पहिली दुसरीत जातात त्या वयात डॉ चे लग्न होते,,,, 

समाजाला ह्या गोष्टी दिसत नाहीत,,,, दिसते ते बंगले गाड्या,,, त्यावरील कर्ज ,,, डॉ किती वैत।गलेले जीवन जगतो हे कोणीही पहात नाही,,,, 

हॉटेल वाल्याला म्हणा रात्री 2 ,,,3 वाजता हॉटेल उघडून फक्त चहाच दे देतो का,,, किराणा दुकानदार ला रात्री 12 वाजता उठवून एक किलो साखर मागून बघा,,,, 

किंवा तुमचा लाडका पान वाला तुम्हाला सकाळी 5 वजता  उठून पान करून देतो का पहा,,, डॉ हा प्राणी सोडला तर कोणीच तुम्हाला तुमच्या वेळेनुसार सेवा देत नाही,,,, तुम्हाला डॉ ची फी दिसते पण त्याचा जीवन क्रम बघा,,,,,

अरे परिस्थिती तर इतकी वाईट असते की डॉ icu मधील पेशन्ट साठी दवाखान्यात झोपतो,,, आणि त्याची बायको घरी ,,,, तुम्ही हीकधी जगून पहा हे आयुष्य,,,,😀😀 

आणि हो तुम्ही आजीवन कुठे जाऊ शकत नाही,,, डॉ ने दवाखाना सोडायचा नसतो,,,😀

तुम्ही कधीही हॉटेल ,,, पानपट्टी,,, सिनेमा  टॉकीज मध्ये जाऊ नका कारण जनतेला ते आवडत नाही,,,

आयुष्य हे कधी न कधी सम्पणार असते,, त्यासाठी आजार असतात,,, आजार मारतात,,, डॉ नाही,,,, डॉ ने हलगर्जी केली हे समाजाने सोडले पाहिजे,,,,

डॉ चे आयुष्य बघितले पाहिजे,,,, लिहायला इथे वेळ ही पुरणार नाही इतके विचित्र आयुष्य डॉ जगतो,,,, डॉ ची व्यथा जेव्हा समाज समजून घेईल,,,, डॉ वरील हल्ले तिथेच बंद होतील,,,,,

%d bloggers like this: